Het verhaal van de poes met de zweetvoetjes
Vandaag ATV. Auto vroeg naar de garage gebracht voor een beurt, mama kwam me ophalen. Drukke dag gehad, boodschappen gedaan en om 14.15 een afspraak bij de dierenarts. Altijd reden voor een flinke portie stress bij Puk en Cris. Vooral bij Puk. Waarom hij zo bang is van de dierenarts weten we niet, waarschijnlijk is er iets met hem gebeurt voordat wij hem uit het asiel ophaalden maar feit is dat hij als de dood is voor de dierenarts.
Mam had het mandje al beneden gezet (kunnen ze wennen haha) en plop, daar sprongen ze zo in natuurlijk. Geen probleem.
Maar toen het moment Supreme... en natuurlijk wilde Crissy niet in haar mooie mandje. Na wat duw en trekwerk lukte het toch en wij togen richting Dierenarts. In de auto gilde en schreeuwde Puk uit alle macht. Crissy zat met grote ogen hulpeloos om zich heen te kijken. Eenmaal bij de dierenarts moesten we even wachten, we dachten dat ze wat rustiger werden. Niets was minder waar. Eenmaal binnen bij dierenarts Maartje begon het gelazer. Puk wilde natuurlijk niet uit zijn mandje komen en staat zelfs in het systeem als "on(be)handelbaar". Grote leren handschoenen tot aan haar schouders moesten voorkomen dat dokter Maartje open gehaald werd door Puk. Het mandje werd op zijn kop gehouden want meneer weigerde natuurlijk uit zijn veilige mandje te komen. Wel rolden er een paar drolletjes uit zijn bakje. De arme schat had van angst in zijn mandje gepoept. Puk was Puk niet meer, volledig overstuur, niet aan te halen, niet te bereiken. EN EEN HALVE KILO AANGEKOMEN!! (vandaar die stress, hij wist natuurlijk dat hij op de weegschaal moest!) Toen onze Cris, die wordt altijd apatisch bij de dierenarts. Helemaal slap zit ze daar en je kan alles met haar doen. Cris had een klein beetje geplast van alle spanning. Cris bleef heeel netjes zitten en de prik was binnen 2 tellen klaar. Toen de dokter haar optilde begon ze te lachen. "Ik heb hier een poes met zweetvoetjes". En inderdaad, 4 mooie natte pootjes stonden op de tafel, van alle opwinding.
Lieve Puk en Cris, het is weer gebeurt, jullie hoeven weer een jaar niet naar die grote boze dierendokter!
Mam had het mandje al beneden gezet (kunnen ze wennen haha) en plop, daar sprongen ze zo in natuurlijk. Geen probleem.
Maar toen het moment Supreme... en natuurlijk wilde Crissy niet in haar mooie mandje. Na wat duw en trekwerk lukte het toch en wij togen richting Dierenarts. In de auto gilde en schreeuwde Puk uit alle macht. Crissy zat met grote ogen hulpeloos om zich heen te kijken. Eenmaal bij de dierenarts moesten we even wachten, we dachten dat ze wat rustiger werden. Niets was minder waar. Eenmaal binnen bij dierenarts Maartje begon het gelazer. Puk wilde natuurlijk niet uit zijn mandje komen en staat zelfs in het systeem als "on(be)handelbaar". Grote leren handschoenen tot aan haar schouders moesten voorkomen dat dokter Maartje open gehaald werd door Puk. Het mandje werd op zijn kop gehouden want meneer weigerde natuurlijk uit zijn veilige mandje te komen. Wel rolden er een paar drolletjes uit zijn bakje. De arme schat had van angst in zijn mandje gepoept. Puk was Puk niet meer, volledig overstuur, niet aan te halen, niet te bereiken. EN EEN HALVE KILO AANGEKOMEN!! (vandaar die stress, hij wist natuurlijk dat hij op de weegschaal moest!) Toen onze Cris, die wordt altijd apatisch bij de dierenarts. Helemaal slap zit ze daar en je kan alles met haar doen. Cris had een klein beetje geplast van alle spanning. Cris bleef heeel netjes zitten en de prik was binnen 2 tellen klaar. Toen de dokter haar optilde begon ze te lachen. "Ik heb hier een poes met zweetvoetjes". En inderdaad, 4 mooie natte pootjes stonden op de tafel, van alle opwinding.
Lieve Puk en Cris, het is weer gebeurt, jullie hoeven weer een jaar niet naar die grote boze dierendokter!
posted by Suza-Q @ 4:20 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home