Zal ik....

Razendsnel vliegen mijn ogen over het scherm, dit is ‘m! Ik kan het haast niet geloven, zo maar staat ie ineens onverwacht voor mijn neus…

Zal ik, of zal ik niet….

Toch maar doen he, niet geschoten is altijd mis. En zo wordt er een telefoontje gepleegd richting Jeugdzorg. Op internet zag ik uw vacature voor Jeugdbeschermer. Ik voldoe niet helemaal aan de eisen maar dit is echt MIJN baan. Na enig heen en weer gevraag verteld de man mij dat ik een brief kan sturen, niet naar het algemene adres maar direct naar hem. Spannend.

10 dagen later heb ik een voicemailtje. Het is van Jeugdzorg, of ik langs kan komen voor een gesprek!!

De afgelopen dagen heb ik grondig onderzoek gedaan naar Jeugdzorg en de functie van Jeugdbeschermer waar ik voor in aanmerking wil komen. Een psychisch zware baan met veel afwisseling, uitdaging en aktie. Maar ook veel moeilijke schrijnende gevallen waar je dus wel even doortastend op moet gaan staan treden met je 29 jaar tegenover een niet willende puber of boze ouders…. Lastig maar wel heel leerzaam en ik zie het als een absolute uitdaging en (ook na het lezen van veel informatie) nog steeds mijn droombaan.

Afgelopen dagen heel veel over gelezen en een aantal mensen gesproken die me van veel nuttige info hebben voorzien, bedankt daarvoor. Ben goed voorbereid maar door bepaalde dingen ook wel aan het twijfelen gebracht. Kan ik dit wel, wil ik wel alleen maar in de ellende van anderen werken met de meest kwetsbare groep, kinderen, wie ben ik om te zeggen dat mensen dingen fout doen, nemen ze het wel van me aan…? Allemaal vraagstukken waar ik een antwoord op hoop te krijgen.

Heb mijn lucky underpants aan dus het moet goed komen!