Een overdenking

Nog een paar uurtjes, dan wordt deze dame 31 jaar oud. 31. eenendertig. één en dertig. EEN EN FAKKING DERTIG JA!! Als je me vroeger had gevraagd hoe het leven eruit zou zien als je 31 bent dan had ik gezegd dat je dan oud bent. 31.... tering, DAS OUD MAN! Dan zit je thuis, met je kinderen en je man, vast wel een hond ofzo, dan ga je niet meer stappen, of gekke dingen doen om 7 uur 's morgens in de Witte de With. En dan had ik er heel vies bij gekeken en daarna een beetje minachtend gelachen. Ouwe lui pfffff!
En daar zit ik dan, achter mijn laptop, de laatste uren van mijn 30e nutteloos te vertypen. Zou ik deze uren niet heel hard moeten vieren? Vieren dat ik nog niet ZO oud ben? Neh, je bent zou oud als je je voelt zegt het cliche, maar ik denk dat het waar is. Althans, ik denk stiekem dat je met je 31e nog helemaal niet oud bent en dat je je nog best mag misdragen. Dat is namelijk nog veeeel te leuk! En dat je gewoon heel hard moet lachen om die grijze haren en die lijntjes die onder je ogen verschijnen. Dat is namelijk charmant!
Nee, ik zie mijn 31e levensjaar (32e levensjaar officieel zelfs!) blij tegemoet, laat maar komen!