Catan

Het is een druk weekje geweest, vandaar even een paar dagen geen tijd gehad om mijn dagboek bij te werken. (sorry Danny) Op dit moment, zaterdagochtend, zit ik met de laptop op schoot, Hooverphonic (thanx 2 Ferdinand) in de cdspeler en bakkie koffie voor mijn neus. Ff dagboek bijwerken.

Oma was jarig, woensdag. Voor mijn gevoel gaat het niet zo lekker met oma. Ze wil zich niet meer aankleden en zit de hele dag in haar badjas in de stoel. Vooral voor opa vind ik het zo erg, arme man, 86 en regelt het hele huishouden, boodschappen doen op de fiets, eten koken, schoonmaken enz. en gewoon nooit klagen, ik heb een gigantische bewondering voor die lieve man. Natuurlijk zijn we weer volgestopt met cake, slagroomsoesjes, worst, nootjes enz. Weer een jaartje ouder.

Sinds Aruba zijn wij gegrepen door het Kolonisten van Catan virus. Samen met P&M hebben we nachtenlang in hun schattige huisje Catan gespeeld. Eenmaal terug in Nederland hebben we een soort Catannetwerk van vriendjes en vriendinnetjes om ons heen gebouwd en spelen we het regelmatig. Met z'n 3-en, 4-en of zelfs 6-en. En het gaat gewoon NIET vervelen, een prachtig spel. Vriendje Ruud is gewillig slachtoffer en zit 2 a 3x per week hier om in onze verslaving te voorzien. Stand deze week, 3 potjes waarvan Ruud er eentje, Suus er 2, en Nick geen eentje heeft gewonnen! Meestal is de stand anders, Nick is CatanMaster op de voet gevolgd door Ruud. Nick is dan ook altijd bank, dat zet Ruud en mij natuurlijk wel aan het denken en is voer voor de nodige steken onder water. (hoe kom jij nou weer aan zoveel kaarten?!!?!?) Gelukkig kan Nick daar erg goed tegen :-) maar wil wel ALTIJD revenge, en wel meteen!

Gisteravond na mijn werk nog even snel de stad in, kadootje kopen voor Suus, die viert zaterdag haar verjaardag. Kwam natuurlijk weer met tassen vol (uiterst nuttig en absoluut onmisbare) spullen thuis. Leuk geslaagd voor Suus. Het maakt mij eigenlijk ook niet of ik kadootjes koop voor iemand anders of voor mezelf, als ik maar kan kopen. Heb een ernstige vorm van shopaholicisme. Mocht van mezelf een spijkerrokje kopen. Ga er maar aan staan. Spijkerrokje kopen is bijna net zo erg als DE absoluut shophorror, het kopen van een nieuwe spijkerbroek... Na zo'n 12 spijkerrokjes (te kort, te lang, te tuttig, te wijd, te donker, verkeerde zakken, verkeerde naden enz.) heb ik de moed opgegeven en liep ik (door de regen ook dat nog) bij een outlet naar binnen. En daar heb ik 't gevonden, geen rokje, maar wel een prachtig donkerpaars tuniek met een touwtje in je middel, echt TE schattig! Er hingen er een aantal wat mij meteen aan het denken zette, 'dan zal het wel voor geen meter zitten'. Lichtelijk geirriteerd van al die @#$%*&-rokjes ging ik de paskamer in, trok het tuniek aan en een glimlach kwam op mijn gezicht. Hij paste niet alleen, hij stond freakin' goed ook! Alle spijkerrokjes ellende vergeten ging ik naar de kassa om af te rekenen. Daar aangekomen werd mijn hele week goed... mijn supertuniek kostte maar 5 euro!!!!!!
Prettig weekend mevrouw! Zal wel lukken!