Opa en oma's

Nadat de 'ride' naar Parkpop om een bedenkelijke reden heeft afgesmst heb ik even een half uurtje extra op deze zonnige zondagmorgen. Gelukkig zijn er altijd positieve hartsvriendinnen die hun schouders ophalen onder het motto "laat lekker gaan, eet een banaan" wij pakken de trein. Heerlijk! Geeft mij even de tijd om mijn diary bij te werken.

Afgelopen 2 weken ben ik wezen eten bij opa en oma, en mijn andere oma. Ze worden oud, zijn allen in de 80 en dan gaan de jaren aardig tellen. Degenen die het hardst gewerkt hebben zijn er het beste aan toe, ik denk dat dat je lijf en geest jong houdt op de 1 of andere manier. Waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat degene die er het slechts aan toe is, niet hard heeft gewerkt.
Het lijkt me verschrikkelijk om oud te worden met gebreken. Vergeetachtigheid, benen die niet meer willen, benauwdheid enz. Zeker met die hitte van de afgelopen dagen. Je wilt de dingen nog wel herinneren maar het gaat niet meer, dus zeg je 3 keer hetzelfde. Of je ziet je vrouw of man waar je 10tallen jaren lief en leed mee hebt gedeeld steeds verder van je wegglijden. Je wilt geen hulp, je wil het graag allemaal zelf blijven doen, tot het echt niet meer gaat. Ik weet niet hoe ik daarmee om zou kunnen gaan. Ik denk dat je daar tegen die tijd niet bij stil staat, dat je het gewoon doet.
1 ding weet ik wel, het blijkt een overlevingstechniek die mensen overal doorheen helpt, een prima relativator; Een grenzeloos gevoel voor humor houdt je jong en op de been.
Ik hoop dat ik nog jaren mag blijven lachen met ze!