Zwaar

Zwaar was het gister, het sollicitatiegesprek bij Jeugdzorg. Eerst een uur en een kwartier gezocht omdat mijn routeplanner geen rekening houdt met wegomleggingen en verbouwingen... Op zich ging het goed, 2 aardige mannen zaten tegenover me en we hebben een rustig en prettig gesprek gehad. Alleen had Suus in haar naieviteit toch een iets ander idee van de functie. Een Jeugdbeschermer komt pas in aktie als alle andere hulpverlening heeft gefaald. Nadat de Kinderrechter een vonnis heeft uitgesproken waarin staat dat het kind uit het gezin gehaald moet worden. Als jeugdbeschermer aan jou de twijfelachtige eer om dat te gaan vertellen aan de betreffende familie. In deze functie is nooit iemand blij je te zien, je ziet vrijwel geen succes want met het kind gaat het pas later beter. Je weet dat het beter is voor het kind maar je bent in eerste instantie brenger van het kwaad. Ik weet niet of ik dat aankan en aan wil kunnen. Het zit in mij om zoveel mogelijk met iedereen vriendjes te zijn. In dit werk wil niemand je vriend zijn. Lijkt me ontzettend zwaar. Ik denk dat de functie van Jeugdbeschermer voor mij nog een stapje te ver is. Hoe relativeer je het feit dat een vader zijn 3-jarige dochter heeft verkracht? Ik krijg al moordneigingen bij het idee. Buiten deze functie blijft het werk dat Jeugdzorg doet me nog steeds heel erg aanspreken.
Zeker na het lezen van het boekje "Dit is het land waar de grote mensen wonen" van Atty van Gijn. Zij heeft een boekje geschreven over het werk dat zij 25 jaar bij de kinderbescherming heeft gedaan. Hierin staat 10 (deels fictieve)verhalen over kinderen, heel mooi en ontroerend om te lezen en voor mij een bevestiging dat Jeugdzorg echt een richting is die ik op wil.

We zullen zien...