Project for the blind

Eens in de zoveel tijd komt er iets langs je pad dat je 'pakt'. Volledig. Vandaag is dat de blinde Sabriye Tenberken, uit Duitsland. Zij heeft in Tibet een project opgezet voor blinde kinderen. Zij zorgt voor onderwijs en dus een toekomst voor deze kinderen. Wat in de documentaire pijnlijk duidelijk werd was dat er in Tibet veel bijgeloof heerst richting blinde kinderen. In Tibet wordt blindheid of een handicap vaak gezien als een soort straf van de goden. Veel mensen geloven in reïncarnatie. Men denkt dan dat de blinde persoon in een voorgaande leven iets verkeerd gedaan heeft en hiervoor nu "gestraft" is met blindheid of een handicap. De kinderen worden dus verstoten en leven vaak op straat, kansloos, door hun handicap. Sabriye werkt hard aan voorlichting, om de mensen uit te leggen dat dit bijgeloof het helpen van blinden erg moeilijk maakt. De medewerkers van het project vertellen wat blindheid precies betekent, ze vertellen de mensen wat de oorzaken kunnen zijn, maar ook welke mogelijkheden er zijn om blindheid te voorkomen en hoe blinden geholpen kunnen worden. De blinde kinderen van Sabriye behoren nu tot de best opgeleide kinderen van de regio en spreken Engels. R-E-S-P-E-C-T voor deze vrouw met haar oneindige liefde en daadkracht!

Als ik mensen als Sabriye zie, die ondanks haar handicap zo ontzettend veel voor elkaar heeft gekregen, dan voel ik mijzelf altijd een beetje een slappeling. Waarom heb ik niet die guts om wereldverbeterende dingen te doen? Althans, ik heb denk ik wel de guts om het uiteindelijk te kunnen, maar de aanloop, en de opzet, het daadwerkelijk mijn gedachten en wensen omzetten in 'DOEN' das een ander verhaal. Ik vind mezelf altijd terug op de bank, zoveel willen, zulke mooie ideeen, en zo weinig ECHT doen.