Ode aan de zomer

Een druppel glijdt sierlijk langs de lange ranke steel van het wijnglas naar beneden.
Verkoelend, in de verzengende zomerhitte.
Met amandelen gevulde olijven die je tong strelen op het balkon een boek lezen.
De merel zoekt voedsel voor zijn jongen, landt even nieuwsgierig op de reling om zich vervolgens met een elegante boog in de diepe afgrond te storten.
Warme stralen strelen mijn wangen, maken dauwparels op mijn bovenlip.
Kleine dingen, mooie momenten, God wat maakt de zomer mij blij.