Dag omaatje

Gistermiddag, de telefoon gaat. “Ja met je moeder, het gaat niet zo goed met oma. Ze had gisteren nog maar 11% zuurstof in haar bloed en een normaal mens zou dan dood zijn, maar oma is nogal een ouwe taaie.” Een glimlach verschijnt op mijn gezicht, ja, mijn oma is inderdaad een ouwe taaie! “Oma is nu weer stabiel maar het is wel een aflopende zaak”. Ik maak met mijn moeder een afspraak voor de volgende morgen, om haar te bezoeken in het ziekenhuis en ga weer terug naar het boek wat ik aan het lezen was. Na 5 minuten realiseer ik me dat ik geen letter van wat ik heb gelezen, heb opgenomen. Ik voel de tranen komen, ik wil NU naar oma toe. Nick springt gelijk in de houding en gaat met me mee. Ik spreek met mijn moeder af bij het ziekenhuis. Daar ligt ze, zoals ze erbij lag de laatste keer dat ik haar in het ziekenhuis zag. Oogjes dicht, mondje open, alleen nu met allemaal extra draadjes. Breekbaar. Haar handjes zijn opgezet door het vocht, ze is in diepe slaap en wordt niet wakker gedurende het bezoek. In gedachten praat ik met haar en neem ik afscheid.
Vanmorgen, half 10, de telefoon gaat. Ik wist het direct. Is het gebeurt? Ja, vanmorgen rond 6 uur. Ik hoor mijn moeders stem breken, “Je weet het wel maar het komt toch onverwacht”. Ach, mijn arme moedertje. Het is beter zo, dat weten we allemaal, maar de laatste maanden waren voor zowel oma als de omgeving moeilijk. Van een hele sterke vrouw is ze veranderd in een warrig mensje, ontzettend onrustig, en steeds ziek. Mijn oma is in haar hele leven nog nooit (!!) ziek geweest, zelfs geen griep. Ze heeft ooit haar heup gebroken door een glijpartij door ijzel maar verder was ze kerngezond.
Haar leven stond in het teken van zorgen, altijd, en voor iedereen. Dat doe je denk ik, als je de oorlog hebt mee gemaakt. Dan vraag of klaag je niet, dan doe je gewoon wat er gedaan moet worden. Ook al heb je het zelf moeilijk en dat had ze, ga er maar aan staan, op jonge leeftijd je man verliezen en achterblijven met twee kinderen. Hoe die periode is geweest weet ik natuurlijk niet maar ik kan me voorstellen, in het Pijnacker van toen, dat familie en alle mensen in de buurt voor elkaar klaar stonden. Oma stond altijd midden in het leven, geen uitdaging ging ze uit de weg. Rond haar 60e ging ze een tripje maken naar Australië en Nieuw Zeeland naar familie, en daar spreken ze Engels. Hup, dacht oma, dan ga ik Engels leren. En dat deed ze. En zo ken ik mijn oma ook, niet zeuren, gewoon doen!
Niets was haar te veel, nooit klagen en nooit kwaad spreken over andere mensen. Een mooi voorbeeld voor anderen. Ze heeft jarenlang ‘gekraamd’. Zonder opleiding maar in krappe tijden doe je wat je moet doen, zo ging dat. Dat deed ze met veel plezier als ik haar verhalen hoor. Menigeen heeft ze op de wereld gezet. Dan had ze het over “Zie je dat jongetje?” en dan zag ik een man van een jaar of 50 lopen. Ik kan me de uitstapjes met haar nog goed herinneren, Blijdorp, Madurodam, het strand. De eerste keer in de trein, de tram en de metro. Allemaal dingen die wij met oma deden. Kampeertripjes met vriendinnen in de tuin bij mijn oom in Zeeland, geen probleem. Er werd een tent in de tuin gezet en wij kregen ontbijt op bed! Oma regelde het wel. Altijd alles op de fiets, door weer en wind. Ze vertelde wel eens van vroeger, dat ze van Pijnacker naar Delft moesten lopen voor school, en dat ze dan tussendoor ook nog moest werken. Voor ene gulden! En dan ging dat vingertje omhoog, om haar woorden kracht bij te zetten. Ze had dan van die felle blauwe oogjes. Als kind paste ze regelmatig op ons. Als Paul en ik dan ondeugend waren dan ging de pantoffel uit en die hief ze dan boven haar hoofd. “Moeten jullie een schop van ’t voetje?” Vanzelfsprekend heeft ze ons daar nooit iets mee gedaan, maar ontzag hadden we wel, voor oma’s pantoffel. Ook heeft ze jarenlang achter het naaimachine gezeten. Naaien, dat kon ze! En een krom ruggetje heeft ze eraan over gehouden. De prachtigste dingen maakte ze. Ze heeft me leren naaien, breien, haken, borduren, noem het maar en oma deed het. Urenlang hebben we bij haar in de kamer zitten prutsen samen. Ook voor ons maakte ze de mooiste dingen. Een prachtige lange jurk voor toen Paul geboren was, ik viel er bijna direct een gat in. Zelf zag ze er ook altijd uit om door een ringetje te halen. Vooral donkerroze vond ik haar heel mooi staan. Ze was altijd bezig, was het niet met iedereen verzorgen en nalopen, dan was het wel op de gymnastiekvereniging, in haar tuintje, het huishouden, noem het maar op. Een bezig bijtje.
En nu heeft het bezige bijtje rust gevonden. Althans, dat hoop ik. Ze heeft het meer dan wie ook verdiend. Zou er boven een speciaal plekje voor haar zijn?