Afgelopen donderdag rond half 10 stapten wij met z'n 6-en in de volgeladen Sharan richting Parijs. Eerst toch nog maar even langs De Lier om te checken of de deur wel echt op slot zat, de lange jas mee genomen was. De deur zat op slot maar de jas (en het fototoestel!) hing nog aan de kapstok.
Rond 3 uur in de middag kwamen we aan in het hotel in Sevres, een voorstad van Parijs en zijn eigenlijk gelijk richting metro (lijn 9) gegaan om het centrum van Parijs te bekijken. De Eifeltoren was de eerste stop. Die moest beklommen worden! Vanaf de 2e etage (de hoogste was dicht) heb je een schitterend uitzicht over Parijs. Pa en ma bleven beneden en toen we na een uurtje terugkwamen hadden we HONGER! De weg richting restaurant was hobbelig, met gaten waardoor mama zich verstapte en met een luid WOEI ineens op de grond lag. Twee dikke knieen waren het gevolg. En ze had al zo'n last van haar hiel. Een Portugees restaurantje bood uitkomst. Een beetje krap maar uiteindelijk hebben we heerlijk gegeten. Nog even wat Arnicazalf halen voor mam. Moe en voldaan terug naar het hotel waar Nick de sloten van het raam heeft gesloopt omdat deze niet open gingen en we toch wel behoefte hadden aan een beetje frisse lucht.
Vrijdag, Paris!
Om half 9 ontbijten in het hotel en daarna richting Louvre! Niet zo druk gelukkig, wel vol met Japanners. Eindelijk de Mona Lisa gezien. Had er wat meer van verwacht maar de beroemde mysterieuze "smile" is inderdaad bijzonder. Wel zwaar onder de indruk van de vertrekken van Napoleon, lekker over the top met alle kroonluchters, gouden lijsten en rood behang, zucht. Na het Louvre natuurlijk weer HONGER dus we zochten een salon de thé voor een lekkere salade. Natuurlijk vergezeld van een wijntje, we zijn tenslotte in Frankrijk.
Even een plan de campagne maken, wat willen we doen. Een boottochtje over de Seine! Het begint een beetje te druppelen maar we zitten lekker droog in de boot en hebben een mooie view over het oude Parijs. Door heel bijzondere headsets wordt de tour in 8 talen (waardonder Russisch, Japans, Chinees maar geen Nederlands) ondersteunt. Omdat shoppen in ons bloed zit MOETEN we nog even langs Lafayette want het is tenslotte Sale! Weer in de metro (spits!) waar we een bandje tegenkomen dat keihard staat te jammen. Geweldig maar helaas is het zo druk en moeten we doorlopen. Lafayette is een prachtig warenhuis, vergelijkbaar het Harrods in London, helaas ook qua prijs. Het was er heet en druk en nog steeds veel te duur.
De inwendige mens begon weer te knorren dus op naar Quartier Latin. Wat een schattig stukje Parijs met al die kleine straatjes en heerlijke kleine winkeltjes. Omdat pa en ma ons hebben uitgenodigd voor Parijs, was het etentje die avond voor rekening van de kids. Heeeerlijk gegeten in een Canadees tentje en daarna lekker naar huis. Moe! In het hotel waren er al veel andere huwelijksgasten in de lobby. Heerlijk bijgekletst met alle lieve mensen die we al zo lang niet gezien hebben. Iedereen aan de kinderen (waarvan er helaas een aantal erg ziek waren). Gelukkig maar een keer of 10 de vraag gekregen wanneer IK nou eens eindelijk aan de baby's ging (tot groot ongenoegen van Nick).
Zaterdag, DE dag.
Na het ontbijt in het hotel (wat echt schandalig slecht geregeld was) omkleden voor het eerste deel van het huwelijk in de kerk. Een lief kerkje in Sevres. Pa en ma moesten naar een lunch bij de ouders van de bruid, alwaar de bruid in haar jurk van de trap zou komen. Paul, Marloes, Nick en ik zagen hen in de kerk. Een mooie dienst waar ook Jeroen (de jongste zoon van het bruidspaar) werd gedoopt. Sabine zag er zooo mooi uit. Heel simpel maar less is more en het stond haar faboulous! Ook alle bruidskinderen en Xander de bruidegom zagen er prachtig uit. Tot in de kleinste details was overal aan gedacht. Mijn vader, die getuige bij het huwelijk was, moest in Jacquet. Heeeeel decadent zag dat eruit, best een beetje trots was ik om die ouwe man. Alle mensen die extra bij het huwelijk betrokken waren (ceremoniemeesters, getuigen etc) hadden een lichtblauw accent. Een stropdas, strik of sjaaltje.
Na de kerk richting "L'Abbaye de Vaulx Cernay". Het landgoed waar de festiviteiten rond het huwelijk plaats zullen vinden. Een oude abdij met bijbehorende gebouwen, een sprookje. Na ingecheckt te hebben in onze schattige kamer met hoekbad was het tijd voor de cocktailparty. Tijd om het bruidspaar te feliciteren! Dat hadden ze goed geregeld. Iedereen die binnen kwam kreeg een rode roos. Zo kon het bruidspaar zien wie hen nog moest feliciteren en voorkom je die gigantische rij. En de bruid houdt er uiteindelijk een prachtig boeket aan over.
Daarna weer een verkleedpartijtje. Dit maal voor het grand diner en het aansluitende feest. Alle mannen in smoking en de dames in gala. Zeker in de middeleeuwse setting was dit zoooo prachtig! Wat zag iedereen er betoverend on-Nederlands uit! We hadden het geluk aan een erg leuke tafel te zitten. Allemaal onbekenden maar allemaal erg gezellig. De entree van het bruidspaar gaf me keihard kippenvel. Terwijl een klassiek aandoend "Vangelis" langs de muren van de abdij schalde en mannen met fakkels onder bogen langs het pad stonden, kwam het bruispaar door de hoge glazen deuren binnen. Daar werd iedereen stil van. Na een prachtig vuurwerk op de trap togen zij naar hun tafel, maar niet na een rondje langs alle tafel te hebben gemaakt zodat iedereen het prachtige stel kon bewonderen.
Het diner was exquise. De eerste gang waren heerlijke boterzachte langoustines op een bedje van gemixte sla. Tongstrelend. Tijd voor de speech van de vader van de bruid. Omdat er gasten uit 15 (!!) verschillende landen waren, was de speech in het Engels. De tweede gang was een prachtig stukje witvis met een soort puddinkje van verschillende groenten. Bij deze gangen werd (heel veel) heerlijke witte wijn geserveerd. De tweede speech werd gedaan door de vader van de bruidegom, Jan. Na een prachtig lied in het Zweeds (Jan is van oorsprong Zweeds) wat zoveel betekende als "we nemen er nog een" was het tijd voor de derde gang. Alle gangen werden aangekondigd met een bel, daarachter mannen met fakkels en daarachter de brigade met de borden. Ook weer heel bijzonder.
Rode wijn, tijd voor vlees! Een mooi stukje rosbief met wortelpuree, zoete aardappel wat groenten, ook dit smaakte weer fantastisch. Na het lied van de jaarclub van Sabine (zo dramatisch slecht en lang dat iedereen uit protest met zijn bestek op de tafels begon te trommelen) werd de bruidtaart aangesneden. Ook dit ging weer gepaard met een spectaculair vuurwerk. Het desert bestond uit 4 kleine taartjes, wat ook weer een culinair hoogstandje was. Inmiddels zat er aardig wat wijn in. Tijd voor champagne, het feest kan beginnen! Een heuse dj was ingehuurd om het feest tot een groot succes te maken. Het feest vond plaats achter in de abdij. Erg bijzonder om in zo'n sprookjesachtig gebouw te feesten. Een lekkere mix van allerlei soorten muziek werd gedraaid en de voetjes gingen van de vloer. De mijne konden na een uurtje swingen niet meer, dus de schoenen (lees: torturing killerheels)aan de kant en op de blote voetjes verder. Heerlijk op zo'n koude stenen vloer. Nog een dansje met pa en ma gemaakt, die hadden het ook prima naar hun zin. Zo leuk om eens met de hele familie te feesten. Rond 5 uur over het landgoed terug naar "Le Haras" (het gebouw waar onze slaapvertrekken waren) gestrompeld en nog even een klein gevechtje met het uittrekken van de galajurk gehad. Gelukkig was daar mijn Nickie om me te bevrijden. Ik moest nog wel even mijn voetjes wassen van Nickie, in bad. Ook weer een gevecht op zich. Uiteindelijk in een zeer diepe slaap gevallen.
Zondag, de man met de hamer.
Tering, ik was vergeten hoe het voelde, zo'n kater. Maar ik weet het weer hoor. Kotsmisselijk aan het ontbijt, met veel moeite een bord yoghurt met fruit naar binnen gewerkt. Spijt spijt spijt want het ontbijtbuffet zag er zo schitterend uit. Tas inpakken en hup, weer in de auto voor de terugweg maar niet voordat ik mijn volledige maaginhoud in le toilet had geleegd. En dan dik 5 uur in een auto zitten. Kwestie van eigen schuld hele dikke bult. Gelukkig kon ik aardig slapen in de auto en heb ik de helft van de terugreis niet bewust mee gemaakt.
Eenmaal thuis kwamen we erachter dat Nick en ik onze pasporten in het eerste hotel hebben vergeten. Die liggen onder de 3e bureau lamp aan de linkerzijde van het dressoir. (ofzoiets) Nou leg dat maar eens uit in het Frans aan een receptionist.... Enfin, ze gaan zoeken en we worden er nog teruggebeld.
Na een lekkere snelle hap bij pa en ma, moe maar ontzettend voldaan richting huis....
Vanaf nu zal elk huwelijk "gewoontjes" zijn. Ik voel me ontzettend bevoorrecht dat ik zoiets bijzonders met alle mensen waar ik van houdt, mee heb mogen maken.
