Het verhaal van de poes met de zweetvoetjes

Vandaag ATV. Auto vroeg naar de garage gebracht voor een beurt, mama kwam me ophalen. Drukke dag gehad, boodschappen gedaan en om 14.15 een afspraak bij de dierenarts. Altijd reden voor een flinke portie stress bij Puk en Cris. Vooral bij Puk. Waarom hij zo bang is van de dierenarts weten we niet, waarschijnlijk is er iets met hem gebeurt voordat wij hem uit het asiel ophaalden maar feit is dat hij als de dood is voor de dierenarts.
Mam had het mandje al beneden gezet (kunnen ze wennen haha) en plop, daar sprongen ze zo in natuurlijk. Geen probleem.
Maar toen het moment Supreme... en natuurlijk wilde Crissy niet in haar mooie mandje. Na wat duw en trekwerk lukte het toch en wij togen richting Dierenarts. In de auto gilde en schreeuwde Puk uit alle macht. Crissy zat met grote ogen hulpeloos om zich heen te kijken. Eenmaal bij de dierenarts moesten we even wachten, we dachten dat ze wat rustiger werden. Niets was minder waar. Eenmaal binnen bij dierenarts Maartje begon het gelazer. Puk wilde natuurlijk niet uit zijn mandje komen en staat zelfs in het systeem als "on(be)handelbaar". Grote leren handschoenen tot aan haar schouders moesten voorkomen dat dokter Maartje open gehaald werd door Puk. Het mandje werd op zijn kop gehouden want meneer weigerde natuurlijk uit zijn veilige mandje te komen. Wel rolden er een paar drolletjes uit zijn bakje. De arme schat had van angst in zijn mandje gepoept. Puk was Puk niet meer, volledig overstuur, niet aan te halen, niet te bereiken. EN EEN HALVE KILO AANGEKOMEN!! (vandaar die stress, hij wist natuurlijk dat hij op de weegschaal moest!) Toen onze Cris, die wordt altijd apatisch bij de dierenarts. Helemaal slap zit ze daar en je kan alles met haar doen. Cris had een klein beetje geplast van alle spanning. Cris bleef heeel netjes zitten en de prik was binnen 2 tellen klaar. Toen de dokter haar optilde begon ze te lachen. "Ik heb hier een poes met zweetvoetjes". En inderdaad, 4 mooie natte pootjes stonden op de tafel, van alle opwinding.
Lieve Puk en Cris, het is weer gebeurt, jullie hoeven weer een jaar niet naar die grote boze dierendokter!

Special Forces

Kan er niks aan doen, het blijft me bezighouden. De mariniers die naar Afghanistan moeten. Hoorde het via Jo, dat Tim ook moet. Dit keer is het menens en wat ben ik blij dat Nick niet hoeft. Kan me zo goed voorstellen wat al die vaders, moeders, broers, zussen, vriendinnen en vrienden door moeten maken als hun jongen naar zo'n kutland moet. Er wordt aangegeven dat het 1 van de risicovolste missies sinds jaren wordt. Als ik gelovig was zou ik gaan bidden dat alles goed gaat daar. Die gasten zelf vinden het bijna allemaal fantastisch. Ik geloof niet dat ik ermee om kan gaan, ook al ben ik al weer een tijd uit die wereld.

Weekendje

Vrijdagavond met Nick, Ruud, Marike, Lotte en Sander op stap. Bij Marike en Sander verzamelen in hun kijkhuis. Marike heeft een rommelmarkten-tic en dat is goed te zien in hun heeeerlijke huis! Nick moest het za en zo zijn basistraining kick-fun volgen en dus vroeg uit de veren. Die ging naar huis toen wij de stad in gingen. Eerst ff naar D'Oude Stoep waar een Spaans/Portugees achtig bandje stond te spelen. Op zich wel geinig maar een beetje fado-achtige muziek waarbij je de hele levens-ellende van de zangeres kon voelen. Vluchten dus richting Ierse Pub. Ook een live bandje, dit keer alternatief. COOOOL! Jammer joh, we konden gewoon niet binnenkomen zo druk was het! We hebben een poging gedaan maar er was geen doorkomen aan. Dan maar richting Petrus. Ook al zo debiel druk, even wat gedronken en daarna naar De Salon. Ook een alternatief live-bandje (waarom komen we daar NU pas achter) eenmaal in de Salon kregen een persoonlijke welkomstboodschap van de zanger.... "Zijn we bij het laatste nummer aankomen, komt het publiek eindelijk binnen". We waren de enigen! Jammer jammer want hun cover van U2's Sunday Bloody Sunday klonk niet verkeerd (en das heeeel knap!)

Zaterdag heerlijk uitgeslapen (was natuurlijk weer om 10 uur klaarwakker @#$$%^%^&) en een beetje aangerommeld. Om half 8 reserveerd bij Perrito Caliente, DE tapasbar van Schiedam, om vaders 57e verjaardag te vieren. Heerlijk zitten eten, volgens Nick te weinig (natuurlijk!) en flink onder de knoflook besloten we nog heeeel even richting STadhuisplein te gaan met Paul, Marloes en Jolanda. Een uurtje dan, niet langer. Paul en Marloes gingen braaf na een uurtje weg en ik zag die ondeugende snuit van Jo alweer... Zullen we er nog eentje nemen? hahaha Tuurlijk wijffie! En we hebben ons prima vermaakt. We zijn ook tot een heeeeeele geruststellende conclusie gekomen.... We zijn eindelijk, EINDELIJK de Skihut ontgroeit!

Gisteravond voor het eerst van mijn leven zelf asperges gekookt... Ze waren een beetje draderig maar wel lekker! (en Nick werkte natuurlijk alles zonder mokken naar binnen)

Nachtelijk rumoer

Wonen in het centrum van een grote stad heeft zo z'n voordelen. Je zit overal dichtbij en bovenop. Elk evenement of feestje is om de hoek en alle winkels zitten op loopafstand. Elk voordeel heeft ook z'n nadeel (vrij naar Cruijff) zoals jullie weten en zo ook ons stulpje in Rotterdam. Over de weekends kan ik kort zijn. Knalgele oordopjes sieren mijn nachtkastje. Ook 's morgens vroeg, vanaf een uur of 7, worden wij van het Stroveer getrakteerd op een orkest van luid tetterende achteruit rijdende vrachtwagens en ronkende motoren. In de nacht van dinsdag op woensdag en donderdag op vrijdag is het echter het hoogtepunt van alle kabaal want dat is de nacht dat het vuilnis buiten wordt gezet! Het lijkt wel of alle scharrelaars van Rotterdam e.o. bij ons voor de deur tussen het vuilnis aan het vroeten zijn. Uitgerust met zaklampen, karretjes en fietstassen struinen zij van vuilniszakkenhoop naar vuilniszakkenhoop. Dat dat met veel herrie gepaard gaat spreekt voor zich want de vuilniszakken worden van top tot teen bekeken en bevoeld, overhoop gehaald, opzij gegooid en opnieuw gerangschikt. Het lijkt wel alsof ze in je slaapkamertje staan. En als je dan eindelijk in slaap valt dan wordt je 's morgens vroeg gewekt door een duif, een meeuw of jawel, de vuilnisman!

Marathon

Afgelopen zondag heeft Jeroen de 42 lange kilometers door Rotterdam afgelegd, hij heeft het gehaald, rond de 4 uur. WAT EEN PRESTATIE!Gefeliciteerd jongen!! Gruwelijk knap gewoon!
Al vroeg was mijn moeder hier en we hebben eerst even een kopje koffie gedronken. Even over 11-en togen wij compleet met fototoestel over de Coolsingel richting Blaak. Nick was al vroeg weg, door de regen, met zijn filmcamera. Nick had een soort service via de sms ingesteld. Jeroen draagt een chip bij zich en die geeft een sms als hij een bepaald punt voorbij komt. Helaas werkte dat niet maar Nick heeft hem toch gespot toen hij bij de Erasmusbrug stond. Die gaf het weer aan ons door, wij stonden op de Mariniersweg. Turen en turen want er komen zoveel mensen voorbij. Ineens zag ik hem, was net op tijd om een foto te maken. Even bijkomen met een warm kopje koffie op de Hoogstraat, het was me koud zeg! Alle lopers waren eerst zeiknat geregend en de kou sneed aardig. Jeroen bleef er fris en fruitig uitzien, ontzettend knap! Toen hij op de Blaak bijna op het einde was hebben we hem nog toegejuicht maar waarschijnlijk was hij zo in trance dat hij dat niet hoorde. Nick is als een gek op zijn fiets richting Coolsingel gefietst om Jeroen te kunnen filmen als hij over de streep kwam maar er was niet door te komen natuurlijk. We hebben hem nog niet gesproken, hij is waarschijnlijk nog ernstig aan het bijkomen. Gelukkig hebben we een paar leuke stukjes film van hem en 2 foto's.

Jeroentje, nogmaals, WAT EEN PRESTATIE, VAN HARTE!!!

Reunie

Ietwat zenuwachtig ging ik vrijdagmiddag richting Delft voor de reunie van mijn basisschool. Allemaal zo'n 17 jaar ouder, wat zou er van iedereen geworden zijn? Van een aantal mensen hoorde je nog wel eens wat via via maar van het overgrote deel weet je toch niks. Danielle heeft het hele verhaal op poten gezet en is iedereen gaan regelen en bij elkaar gaan zoeken. Na de auto in de parkeergarage gezet te hebben toog ik op mijn mooie maar o-zo onhandige laarzen richting De Kurk, waar de reunie, met lekker eten, plaats zou vinden. Bij binnenkomst herkende ik gelijk Danielle, Wytze, meester Peter en Mark. Wat is iedereen weinig veranderd!!
Het was eigenlijk gelijk gezellig en het klikte met iedereen, alsof je elkaar regelmatig ziet! Het kleine klasje van 15 kinderen is helemaal gesettled, van de meiden ben ik de enige die nog geen kids heeft. Van de mannen heeft alleen Wytze sinds december een dochtertje. Alle trotse ouders hadden natuurlijk boeken vol foto's van hun kroost bij zich. Echt erg leuk om te zien. Anton, Sandy en Jasper konden helaas niet komen naar de reunie, dat vond ik wel erg jammer.
We hebben heerlijk gegeten in De Kurk en na het eten waren we nog niet echt uitgepraat dus gingen we met z'n allen richting Speakers. Daar werd het ineens heel erg druk en omdat we met zo'n grote groep waren was dat niet echt handig, de muziek stond ook eigenlijk net te hard om een gesprek te kunnen voeren. Ik werd daar nog wel door iemand met een heel bekend gezicht aangesproken waar mijn vader was. Ik kon het gezicht niet thuisbrengen maar het was Maarten Nielsen Gerlach, dat was wel even leuk. Bas is qua persoon denk ik het meest veranderd, van stil teruggetrokken jongetje tot leuke leraar op het CLD, talenwonder en van de herenliefde. Dat had ik nooit achter hem gezocht maar hij is er heel relaxt onder. Na de Speakers zijn we met een klein clubje nog even naar een gay-bar geweest, daar was het jammergenoeg erg rustig maar ze draaiden wel lekkere muziek. Rond half 3 taaide ik af richting huis. We hebben afgesproken om eens in de zoveel tijd met z'n allen bij elkaar te komen, bijvoorbeeld voor een bbq. Dat lijkt me wel heel erg leuk.
Tot slot nog even een stukje (speciaal voor mijn moeder) over wat de mensen nu doen:
Ilse is overtuigd moeder van 3 kinderen en werkt in de thuiszorg, heeft sinds kort weer een leuke vriend.
Claudia, net trotse mama geworden van dochter Carmen, zit nog steeds bij Transavia
Bas, zie bovenstaande.
Wytze, in december een dochter gekregen, Demi, hij is dj in het dagelijks leven en woont in Breda, samen met zijn vriendin.
Brenda heeft een kinderdagverblijf op het Achterom en twee kindjes waarvan de oudste het syndroom van Angelman heeft. Bren woont weer in haar oude buurtje.
Sietse werkt bij Getronics, hij woont in Voorburg.
Met Coen heb ik niet zoveel kunnen praten helaas, volgens mij woont hij in Delft, zijn vriendin kwam later ook nog even langs.
Danielle dat verhaal ken je natuurlijk.
Mark is Internationaal vrachtwagenchauffeur, het is ook echt een lekkere trucker! HIj woont in Zoetermeer samen met zijn vriendin. We kregen allemaal de groetjes van Angela, die woont ergens in Noord-Holland samen met haar vriend.
Stefan is fysiotherapeut (ook in de reintegratie) en woont in Delft, op het Rietveld. Zijn relatie is na 11 jaar beeindigd en hij heeft een nieuwe vriendin. Hij voetbalt bij Den Hoorn.
Jenny is ook nog niet zolang geleden moeder geworden van een prachtige dochter Jill. Helaas is ze niet meer samen met de vader. Met broer en zus gaat het ook goed, Jos woont nog thuis en Paula woont samen.
Anton was er niet maar die woont in Maastricht en zat midden in een verhuizing.
En meester Peter natuurlijk die is echt helemaal niks veranderd!

Huis!

Jaja de kogel is door de kerk, woensdag hebben we getekend voor het huis!! We hadden vrij en om 9 uur hadden we een afspraak bij De Hypotheker om alles NOG een keer door te laten rekenen en te kijken wat de mogelijkheden zijn. Fons de hypotheekadviseur werd steeds enthousiaster en na 2 uur cijfertjes kwamen we tot de conclusie dat we het konden gaan doen! Gelijk doorracen naar de makelaar om een soort "wij-zijn-serieus-geinteresseerd in het huis-verklaring". Die wordt opgestuurd naar de projectontwikkelaar, die gaat er naar kijken en stuurt het terug naar de makelaar. Die stuurt het vervolgens weer door naar ons waarna we uitgenodigd worden om het definitieve koopcontract te ondertekenen. En dan is er geen weg meer terug.

's middags zijn we doorgeracet naar Ikea om keukens te kijken. MOEILIJK! Maar goed, we hebben nog ff. Ons blokje huizen is het 1 na laatste blokje dat ze opleveren dus we kunnen nog tot september 2006 sparen!!

Goed nieuws: Kelly mag vrijdag naar huis!!!

De deur is dicht!

Vrijdagmorgen snel snel snel de deur op slot draaien. In verband met de vele inbraken hebben we maar 3 sloten op deur. Een van de pensloten blokkeerde ineens, halverwege. Geen beweging meer in de krijgen! Nou ja, toch maar snel naar mijn werk en onderweg Nick gebeld om het verhaal te vertellen. Nick kwam uiteindelijk om half 4 thuis en zelfs hij kreeg de deur niet open! Hij had wel zijn sleutel tot een soort wokkel gedraaid en die was bijna afgebroken. Dan maar een slotenmaker bellen.... Die zijn duur! De eerste die ik belde was 70 euro! Slotenmaker daarna 50, dat scheelt aardig wat.
De meneer van de slotenmaker kon NATUURLIJK ons huis niet vinden, altijd handig. Hij stopt de sleutel in het slot, slaat er met een grote hamer op en tadaaaaaaaaaa OPEN! Hij is nog geen minuut bezig geweest. Needless to say dat we natuurlijk wel gewoon 50 euri konden betalen.... Gauw verdiend!

Snel terug naar werk waar ik echt geen zin meer had. Nog snel even een plannetje afgemaakt en mezelf op een kappertje getrakteerd. Daar knapt een mens van op!!!

Bad News...

Kelly is weer opgenomen in het ziekenhuis, ik hoorde het vrijdagmiddag toen ik Jo aan de lijn had. Ik weet niet precies wat er aan de hand is, Jo wilde even gaan liggen omdat ze erg moe was. Er is iets met Kel d'r bloeddruk, ze voelde zich af en toe een beetje duizelig en is naar het ziekenhuis gegaan. Weet niet of ze voor controle moest of dat ze uit zichzelf is gegaan. De artsen vertrouwde het in ieder geval niet en ze moest blijven, ze ligt op de IC.

Kel we denken allemaal aan je meissie, hou je taai, love you!